Wie als startende professional op de arbeidsmarkt de vacatures onder de loep neemt, zakt de moed al snel in de schoenen. ‘Zijn de verwachtingen van werkgevers ten aanzien van jonge starters wel realistisch?’, vraagt Kathleen De Clercq (PXL-lector Groenmanagement) zich hardop af.
Keukentafel
Meer dan zeventig procent van onze alumni van de PXL-opleiding groenmanagement komt in de ruime groensector terecht. Dat cijfer is hoog, dus daar zijn we trots op. Dat ze na hun studies kiezen voor een job in de groensector betekent enerzijds dat we ze goed opleiden en anderzijds dat ze de smaak te pakken hebben en de juiste studiekeuze hebben gemaakt.
Toch kan ik ze niet tellen, de oud-studenten die thuis bij ons aan de keukentafel komen zitten om een vacature te analyseren. Om te bekijken hoe ze zich goed kunnen voorbereiden op een examen. Of hoe ze hun motivatiebrief nog beter kunnen schrijven.
Nochtans komt solliciteren goed aan bod en oefenen we het zelfs meermaals tijdens de opleiding. De oud-studenten bij ons aan tafel zijn groenmanagers die openstaan voor feedback en diewilskracht hebben; vaak waren ze tijdens hun studies al bij de top vijf van de groep.
En toch… Daar zitten ze dan, een beetje hopeloos omdat ze – ondanks hun prima profiel en al enkele jaren ervaring op de teller – niet op gesprek mogen gaan. Of omdat ze zich afvragen hoe al die vereisten in de vacatures door één mens kunnen ingevuld worden.
Weglopen
Ik begrijp die bezorgdheid perfect. Mocht ik in hun schoenen staan, dan zou ik me ook zo voelen.
Zelfs nu nog eigenlijk. Na 30 jaar in de opleiding groenmanagement en met de voeten nog deeltijds in het werkveld mag ik me echt wel deskundige noemen, en ook de professionals in de sector zien me zo. Maar eerlijk gezegd zou ik – ook met die ervaring – zo snel mogelijk weglopen van de vacatures die ik tegenwoordig te lezen krijg.
Zo’n 30 jaar geleden rolde ik in het hoger onderwijs. Ik was 21 en net 6 maanden afgestudeerd als landschapsarchitecte. De kans bood zich aan; er was geen vacature maar een vraag naar een gastdocent voor 10 uurtjes. Ik volgde op dat moment de zogenaamde D-cursus, want het onderwijs sprak me aan. Voor elk te geven lesuur bereidde ik misschien wel twintig uur voor, maar ik leefde me uit. Nooit had ik het gevoel dat het allemaal perfect moest zijn vanaf de eerste keer. De lesopdracht breidde de jaren daarna uit, ik rolde erin en ik ben gebleven.
Stap voor stap
Waarom ik u vertel over mijn groei in mijn loopbaan, is omdat ik er Hogeschool PXL dankbaar voor ben. Ik kreeg de kans om te groeien en me te verbeteren tijdens mijn job. Ik mocht beetje bij beetje en stap per stap opdrachten uitvoeren die haalbaar waren om ze goed te doen. En als kennis ontbreekt, zijn er studiedagen waar we kunnen bijleren, bijvoorbeeld over het gebruik van AI. Die leer- en groeikansen wens ik iedereen toe: nice en slow, zou Tina Turner zeggen.
Ik ben gebleven, dus zelf solliciteren is voor mij niet aan de orde. Maar als die alumni naast me zitten en ik samen met hen die vacatures bekijk, dan denk ik telkens: ‘Mooie jobs, mooie functies, perfect voor een groenmanager of vijf’.
Alleen blijkt dat de werkgever die taken door één voltijdse werknemer wil laten uitvoeren. En als je dan ook nog eens bekijkt welke softskills die werkgever zoekt, is er vaak maar één conclusie: ‘Zo iemand moet nog ergens geboren worden.’
Übermenschen
Werkgevers lijken tegenwoordig wel op zoek naar übermenschen en dat lijkt me op zijn minst ‘übertrieben’. De lijst van softskills en hardskills is zo overdreven lang dat geen enkele alumnus het idee krijgt dat hij daartoe is opgeleid.
Toch is onze opleiding meer dan goed; dat blijkt als we onze alumni bevragen en dat blijkt als werkgevers hun mening geven over onze alumni die bij hen werken.
Als jong afgestudeerde moet je al verdomd stevig in je schoenen staan om te solliciteren voor zo’n job. Je moet al behoorlijk kunnen bluffen om je geloofwaardig te kunnen ‘verkopen’. En laat ‘zich verkopen’ nu net iets zijn waar een intelligente alumnus kritisch tegenover staat. Ofwel is hij bescheiden ofwel wil hij niet meedoen met een pokerface.
Neem daarbij dat we in een tijd zitten waarin zoveel jonge mensen met psychische problemen kampen, door een crisis gaan of zich afvragen wat hun toekomst is, zelfs als ze keihard werken.
Downsizen
Werkgevers, soms vraag ik me af: is die über-oplijsting in jullie vacatures een manier om een eerste selectie op basis van lef te maken? Of zit er iets anders achter?
Voor de meeste vacatures die ik momenteel lees, denk ik dat je zelfs op je 65e nog niet genoeg ervaring hebt om ze goed ingevuld te krijgen. Of zoals een professor me eens zei: ‘Net nu ik het idee had dat ik er iets van begon te kennen, sturen ze me op pensioen’.
Ik stel daarom voor dat vacatures een nieuw format krijgen en dat werkgevers orde op zaken stellen in hun eisenpakket, zoals wij dat volgens het tv-programma ‘Alles in orde’ moeten doen met ons huis.
Vacatures downsizen is een must. Ga voor maximaal 3 essentiële softskills en maximaal 3 essentiële hardskills. Al de rest is nice to have.
Überwerkgever?
Want wees eens eerlijk: ben jij zelf wel een ‘überwerkgever’? Liefde werkt in twee richtingen. Met een werkgever-werknemerrelatie is dat niet anders: je oogst wat je zaait.
Wij hebben in onze PXL-opleiding groenmanagement goed gezaaid, daar zijn we volop van overtuigd. Maar verdien jij onze alumni?
Contact: kahtleen.declercq@pxl.be
